UITGELEZEN.PUNT.NL
                                     Ik ben niet bang

                             


Schrijver: Niccolo Ammaniti
Uitgeverij:  Lebowski
Jaar: 2009
ISBN: 9789048802661 
Aantal blz.: 206
 
 
Korte samenvatting
'Net toen ik Salvatore bijna had ingehaald hoorde ik mijn zusje schreeuwen. Ik draaide me om en zag haar verdwijnen, kopje onder in het graan dat de heuvel overdekte.'
Het is de heetste zomer van de twintigste eeuw. De setting: een kleine gemeenschap, bestaande uit vijf huizen, omringd door korenvelden. Terwijl de ouderen binnen schuilen tegen de hitte, trekken zes kinderen er op hun fietsen op uit, in de door de zon geteisterde, desolate omgeving. Wanneer ze in een verlaten en onbewoonde boerderij op onderzoek uitgaan, stuit de negenjarige Michele Amitrano op een geheim, een geheim dat zo indrukwekkend en zo verschrikkelijk is dat hij niemand erover durft te vertellen. Om in het reine te komen met zijn ontdekking, moet Michele over morele dilemma's heen stappen en de strijd aangaan met zijn geweten.
 
 
Mijn mening
Was al een tijdje benieuwd naar deze schrijver. Zijn boeken zijn redelijk populair in Nederland. Ik heb genoten van dit boek. Nicollo weet zijn personages ijzersterk neer te zetten. Ik leefde erg mee met Michele en wilde weten hoe het verder zou gaan met 'het geheim' wat Michele had ontdekt. Het speelde zich af in een Italiaans dorpje in de zomer, die sfeer werd zeer goed neergezet. Wat ik ik een nadeel vond waren de vaak lange zinnen in het boek, dat maakt het wat minder leesbaar. Misschien ook te maken met het feit dat het uit het Italiaans is vertaald? En het einde vond ik wat voorspelbaar en ook onaf..... het roept bij mij teveel vragen op!Ik maakte gelijk de vergelijking met Paolo Giardono die het mooie boek"eenzaamheid van de priemgetallen" schreef.
Ik lees op Bol.com dat 'Ik haal je op, ik neem je mee' door veel mensen meer wordt gewaardeerd dan dit boek. Die ga ik dan zeker nog een keer proberen! 
 
Aantal sterren (maximaal 5):
 
Vivje.

Lees meer...   (7 reacties)
Ik haal je op, ik neem je mee
 
 
Schrijver: Niccolo Ammaniti
Uitgever: Lebowski
Jaar: 2009
ISBN: 9789048801305
Aantal blz: 419
 
Korte samenvatting:
Een klein fictief dorp, Ischiano Scalo, aan de Italiaanse Rivièra, is het toneel voor twee adembenemende liefdesverhalen. Graziano Biglia is een veertigjarige playboy – met geblondeerd haar, zonnebankteint en strakke leren broek – die het buitengewoon met zichzelf heeft getroffen. Hij speelt gitaar en is een groot fan van de Gipsy Kings. Na veel gereis en talloze affaires is hij naar Ischiano teruggekeerd om zich te settelen met zijn 'geliefde' Erica, die alleen maar op zijn geld uit is.
Gloria en Pietro zitten in dezelfde klas: zij is van goede komaf, woont in een villa in de heuvels, is mooi en zelfbewust. Hij is een schuchtere, onzekere en dromerige jongen, die lijdt onder het explosieve karakter van zijn vader – een verknipte herder – en is het mikpunt van de treiterijen van andere jongens uit zijn klas.
Wanneer Pietro door drie van zijn kwelgeesten gedwongen wordt in te breken in de school, en later, onder andere omstandigheden, ook thuis bij zijn lerares Flora – die een geheime verhouding heeft met Graziano – raken alle hoofdpersonen op dramatische wijze met elkaar verbonden.
 
Mening:
Het boek begint bij Pietro Moroni, die is blijven zitten op school. Als enige van de klas is hij niet over...een klein drama.
Dan gaat het boek 6 maanden terug in de tijd en worden alle personages wat meer uitgewerkt.
Pietro is een lieve jongen, maar heeft geen ruggegraat. Hij wordt gepest door drie jongens van school, deze worden neergezet als regelrechte etterbakken, ze zijn onaardig en wreed zodat ik bij het lezen echt een hekel aan die gasten kreeg en mededogen voelde voor Pietro.
Gloria is Pietro's trouwe vriendin, al vanaf dat ze kleine kinderen waren, maar ik vond het personage Gloria niet zo uit de verf komen.
Biglia, de stoere man, die eigenlijk helemaal niet zo stoer is. Ook zijn verhaal wordt beschreven en hoe en waarom hij uiteindelijk naar zijn geboortedorp terug keert. Uiteindelijk kom je terug op het moment dat Pietro is blijven zitten en de gevolgen daarvan, die tot de uiteindelijke dramatische climax leiden.
 
Het verhaal wordt vaak onderbroken door de gedachten van de hoofdpersonen (schuin gedrukt)en hierdoor krijg je als lezer een kijkje in het hoofd van bijvoorbeeld Biglia. Als je alleen het verhaal leest, dan komt ie over als een flierefluiter en een blaaskaak, maar door de gedachten van hem te lezen, merk je dat hij niet zo is.
Door Pietro's gedachten, lees je hoe bang en onzeker hij soms is. En voel je als lezer mededogen met deze jongen, en leef je de rest van het boek vooral met hem mee, hij krijgt echt de sympathie van de lezer. Verder was het vooral een meeslepend verhaal, een boek dat je maar moeilijk weglegt.
Kanttekening van mijn kant is dat het wel vaak erg grof, gewelddadig is, veel pesonages in het boek zijn ronduit slecht, gemeen, kwaadaardig. Dat kwam op mij wat ongeloofwaardig over. Maar de liefde en trouw van Pietro voor Gloria...die blijkt heel sterk te zijn en daarmee heeft de titel ook alles te maken, die titel wordt trouwens pas aan het einde van het boek duidelijk, een einde wat voor mij heel onverwachts was....dus...ik zeg verder niets...
 
Aantal sterren:
Lees meer...   (10 reacties)
Jij en Ik
 

 
Schrijver: Niccolo Ammaniti
Uitgeverij:  Lebowski
Jaar: 2010
ISBN: 9789048808267 
Aantal blz.: 127

De veertienjarige Lorenzo maakt moeilijk contact met leeftijdsgenoten en wil het liefst alleen zijn. zijn woedeaanvallen hebben plaatsgemaakt voor het imiteren van gedrag en uiterlijk van zijn klasgenoten om zo onzichtbaar op te gaan in de massa. Zijn moeder is bezorgd en om haar gerust te stellen vertelt hij haar een leugen... Een leigen die hem in contact brengt met zijn halfsuzje Olivia over wie hij alleen maar slechte verhalen kent.... Met enige moeite laat hij haar toe in zijn wereld....
 
Mijn mening:

Een prachtig boek met levendige personages en een treurig einde... Ik huil niet zo vaak na een boek, maar nu hield ik het toch even niet droog. Het gaat vermoed ik over een autistische jongen maar dat wordt nergens met zoveel worden genoemd. Dat is ook niet nodig omdat de hoofdpersoon zelf overtuigend wordt neergezet door Ammaniti, evenals de andere personages in dit verhaal. 
 
Het einde van het boek is treurig maar zoals Lorenzo zelf zegt over het einde van een verhaal  Bovendien haatte ik altijd het einde. Aan het einde moesten dingen altijd ten goede of ten kwade in orde komen. (...) Is in het echte leven soms alleen het einde belangrijk.
 
Misschien is soms het einde belangrijk, maar zonder de weg daar naar toe zou er geen einde geweest zijn, de weg is minstends zo belangrijk als het einde, en zeker in dit boek, want die weg is gewoon een prachtig verhaal. 
 
Aantal sterren (maximaal 5):  

 
Bastiaan 
Lees meer...   (4 reacties)
Verhuisd

Uitgelezen.punt is verhuisd naar Uitgelezen.op23


bol.com Partner
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl